ساخت گلخانه گلخانه ای همیشه نیاز به ترانشه دارد

ترانشه برای ساخت گلخانه شبیه به پی ریزی یک خانه است. این شامل حفاری عمیق خاک در محل دیوار قبل از کندن دیوارها، فشرده سازی مکرر آن با دستگاه ردیابی و سپس ساختن دیوارها در بالا است. بسیاری از کشاورزان در تلاش برای صرفه جویی در هزینه، اغلب تصمیم می گیرند هنگام ساخت گلخانه های جدید دیوارها را سنگر نکنند و مستقیماً دیوارها را حفر کنند.

این در واقع یک رویکرد کوته بینانه است که می تواند بعداً منجر به مشکلات جدی مانند ریزش دیوار شود. دیوارهای گلخانه مدرن معمولاً حدود 4 متر ارتفاع دارند. اگر ترانشه برداری از قبل برای استحکام فونداسیون انجام نشود، گلخانه احتمالاً پس از ساخت دچار نشست و جابجایی می شود که پایداری آن را به خطر می اندازد و به طور قابل توجهی بر طول عمر آن تأثیر می گذارد. ریزش دیوار یک اتفاق رایج در تولید است.

بنابراین، هرگز ایمنی کل گلخانه را فدای صرفه جویی کمی قبل از کندن دیوارها نکنید. به عنوان مثال، ساخت گلخانه ای به طول 70 متر و عرض 12 متر در حال حاضر بیش از 5000 یوان فقط برای حفاری دیوار هزینه دارد، در حالی که هزینه ترانشه برداری کمتر از 1000 یوان است.

اگر هنگام ساختن یک گلخانه جدید، سنگرها حفر نشوند، و گلخانه بعداً در زمان میوه دهی سبزیجات فرو بریزد، این یک مورد کلاسیک از "پانی عاقلانه، پوند احمقانه" است - یک ضرر بزرگ. پس از متراکم شدن دیوارهای گلخانه (گیاه زمین) به صورت مرحله ای، از لایه نهایی خاک برای آب بندی رویه استفاده می شود. این لایه نهایی باید حدود 40 سانتی متر ضخامت داشته باشد (با استفاده از مخلوط آهک و خاک؛ به طور معمول 30 کیسه آهک در هر گلخانه استفاده می شود). سپس خاک را دو بار با دستگاه متراکم می کنند تا اطمینان حاصل شود که قسمت بالایی دیوار محکم بسته شده است. کناره های دیوار نیز باید با ابزار فشرده شود تا از فروریختن آن به دلیل وزن زیاد در ساخت و ساز بعدی جلوگیری شود.

برای تقویت بیشتر شیب عقب گلخانه هیدروپونیک، توصیه می شود یک لوله فولادی در امتداد دو طرف شرقی و غربی اضافه کنید. این لوله باید در وسط ستون های تکیه گاه دیوار عقب قرار گیرد و با استفاده از لوله های آهنی نبشی یا فولادی نیم دایره به دیوار عقب متصل شود. برای پایداری بیشتر می توان لوله فولادی اضافه شده را در یک خط پیوسته به تیرهای فولادی شرقی-غربی گلخانه جوش داد و آن را به لوله فولادی تیر اصلی متصل کرد.

سپس تکیه گاه بامبو روی تیر فولادی اضافی قرار می گیرد و با سیم بسته می شود تا از فرورفتن یا شل شدن آن به دلیل بستن سیم های فولادی دوتایی قبلی قطب های بامبو جلوگیری شود. بعداً، حتی زمانی که افراد بر روی شیب عقب قدم بگذارند یا دستگاه کرکره نورد پشت شیب قرار گیرد، تیر فولادی اضافی فرو نخواهد رفت. این نه تنها طول عمر تیر فولادی اضافی را افزایش می دهد، بلکه شیب عقب را پایدارتر می کند.